Muziekagenda.nl

Over Alasca wist de webredacteur van Ekko weinig te zeggen. "Heren die hoog in de albumcharts terechtkwamen". En bij de eerste nummers lijkt het erop dat er weinig meer over te zeggen valt. Dat ze vorig jaar ook al in Ekko stonden, met de Popprijs. Of dat ze vier hele jonge guppies zijn. Of dat hun muziek wel aardig, maar niet bijster spannend is. Dat ze dit jaar hun eerste album uitbrachten in een vol Paradiso. Dat ze precies klinken als Michiel Flammans Solo, toen Solo nog een duo was. Totdat het laatste nummer aanbreekt. Een fantastisch, duister nummer, met donkere bassen, goede zang en een heel eigen geluid. Heftig mooi. Hopelijk is dit een kant die de 'heren' uiteindelijk zullen kiezen.

Binnen een kwartier staat Rue Royale op de planken. Een ombouwtijd die wel meer poppodia zouden mogen hanteren. Het Brits-Amerikaanse echtpaar doet het misschien net iets te snel: Brookln Dekker klinkt niet zoals het eigenlijk zou moeten. Jammer dat het eerste nummer de titeltrack en een van de mooiste van album Guide to an Escape is. Het is onzuiver, slordig en haastig gebracht. Ook het tweede en derde nummer klinken alsof zowel Ruth als Brookln ontzettend verkouden zijn.

Gelukkig zit er een stijgende lijn in. Nadat ze opgewarmd zijn, klinkt het veel meer zoals Rue Royale betaamd. Mooie en fijne liedjes, met welhaast feeerieke zang en een willekeur aan goed klinkende instrumenten. Ondanks dat het een meer dan prettig concert is, met als uitschieters 'We go on allright' en 'Flightline', is er geen enkel moment dat je van je sokken geblazen wordt. Aangenaam, soms met je ogen dicht in het donker, maar niet een concert dat ook maar enigszins in de buurt van fantastisch komt. Misschien leent de muziek zich daar ook niet goed genoeg voor, maar het is hoe dan ook altijd jammer als het album beter klinkt dan de live-uitvoering. Duidelijk iets om aan te werken. De aankomende tijd touren ze vooral in Duitsland, misschien dat de opwarmperiode dan voorbij is en ze er vol voor gaan.