Muziekagenda.nl

De aanloop naar het Deense festival Roskilde heeft dit jaar een donker randje. Tijdens een van de warm-up dagen van het festival krijgt het festival wederom te maken met een overledene, waar vorig jaar al een vrouw overleed nadat ze van een hoog gebouw viel. Ditmaal betreft het een Zweed die een overdosis heeft genomen. Bij aankomst op het festival blijkt het voorval flink indruk te hebben gemaakt. Overal hangen posters waarin opgeroepen wordt vooral geen drugs te gebruiken.

Het is een sombere start van wat verder een geweldig festival belooft te worden. Roskilde staat al jaren bekend als een van de grootste en meest diverse festivals van Europa dat behalve een altijd verrassende line up ook veel meer entertainment biedt. Zo is er een groot meer om te zwemmen, een eigen bioscoop, een eigen skatepark, een eigen radiostation en nog veel meer. Een groot deel van de bezoekers vindt de muziek dan ook bijzaak, en komt enkel voor het festivalleven. Niks mis mee, maar je mist wel wat, want de line up is dit jaar weer om van te smullen, met onder meer Bruce Springsteen, The Cure, Bon Iver, The Roots en Jack White.

Dag een van het muziekprogramma begint traditioneel gezien wat later op de dag. Pas om 17.00 gaan de poorten open. Aan The Shins de eer om de Arena te openen. Dat podium is bedoeld voor gevestigde acts die net niet groot genoeg zijn voor het hoofdpodium (Orange Stage), vergelijkbaar met de Grolsch op Lowlands. Meteen rijst de vraag of de band toch niet beter in de Orange had kunnen staan, want al voor aanvang van het optreden is de tent overvol en is het ook bijna ondoenlijk om nog een plekje te vinden op het gras achter de tent.

The Shins schreven in 2001 indiegeschiedenis met de release van hun debut Oh, Inverted World. De afgelopen elf jaar heeft de band zich ontwikkeld van rustige indieliedjes naar een wat meer festivalgeörienteerdere sound. De songs zijn wat grootser geworden en zingen makkelijker mee. De band moet het daar dan ook volledig van hebben, want men doet niet erg z'n best om er een show van te maken. Geen aandacht besteed aan de aankleding, geen mooie lichten en er kan zelfs geen praatje voor de fans van af. Best gek, als je ziet dat de tent vele malen te klein is en mensen dringen om maar een glimp van je op te kunnen vangen.

Gelukkig hoef je op Roskilde nooit lang te wachten om iets totaal anders te zien. De Nederlandse producer Martyn weet daar alles van, zo is te zien tijdens zijn optreden in de nieuwe Apollotent. Waar The Shins het moesten hebben van timide luistermuziek, kan het voor Martyn niet opzwepende en hard genoeg zijn. De Eindhovenaar draait een interessante mix van techno en house, met een vleugje trance. Iets wat in Nederland al bijna saai gevonden word omdat het al zo vaak is gedaan, wordt door de Denen bijzonder warm onthaald. Een klein nadeel van de show is het podium, dat in tegenstelling tot alle andere podia niet op het festivalterrein, maar vlak ernaast op een van de campings ligt. Het zorgt ervoor dat eenieder die een optreden in de Apollo wil zien, een flink stuk moet wandelen.

En zo hobbelen wij ook weer een stukje terug naar het festivalterrein als we The Cure willen zien. De rockveteranen hebben afgelopen zomer, na een periode van enkele jaren afwezigheid, al op zo'n beetje elk denkbaar rockfestival gestaan en doen dit weekend Roskilde aan. De stemming voor aanvang van het optreden is gespannen. Hoewel de heren flink wat hits op zak hebben, is het nog maar de vraag of zij met hun leeftijd nog wel een fatsoenlijk optreden weten te geven. Die angst kan gelukkig snel als onwaar worden bestempeld. Rocken doen de heren nog als vanouds. Tijdens een monsterset van maar liefst zesendertig nummers neemt de bands ons enkele uren mee langs enkele decennia muziekgeschiedenis. Onder meer Inbetween Days, A Forest, Friday I'm In Love en Boys Don't Cry zorgen voor kleine momenten van saamhorigheid op het terrein. Er is geen keel te bekennen die niet keihard meeblèrt met deze songs.

Na al dat gitaargeweld wordt het later op de avond wel weer tijd om de voetjes van de vloer te gooien, en wel bij Modeselektor. Wederom een stukje lopen naar de Apollo dan maar, om daar een bijzonder uitzonderlijke muziekstijl aan te treffen: iets wat zich nog het beste laat omschrijven als Electrohop. Hiphop met ondersteuning van electrobeats is al vaker gedaan, maar in dit geval is het juist andersom. Modeselektor speelt een mix van house en techno, en gebruikt samples uit de hiphop als aanvulling hierop. Erg ingenieus, maar na een kwartiertje heb je dat trucje eigenlijk wel gezien. Veel variatie is er in de set niet te bekennen, en dat maakt dat het optreden nooit echt loskomt.

De eerste dag van het festival laat zien een goede kickstart te zijn, maar iets echt uitzonderlijks hebben we nog niet gezien. Hopelijk verandert dat morgen, als onder meer Gossip, The Vaccines en Jack White het festival aandoen.