Muziekagenda.nl

Het weer zit niet mee dit weekend. Ook op dag drie van Roskilde is het weer keihard aan het regenen. Snel een droge plek opzoeken dus. Het wordt de Gloria, waar Bowerbirds spelen. Onder liefhebbers staat de band al enkele jaren bekend om haar dromerige folk, maar tot een grote doorbraak kwam het vooralsnog niet echt. Daar kwam dit jaar verandering in, met de release van The Clearing.

Het grootste deel van de set komt vandaag dan ook van deze plaat. Een bont optreden, waar we onder meer accordeon, viool en piano voorbij horen komen, en dat bevalt goed. Dat vindt ook het publiek, dat massaal toestroomt waardoor de Gloria al snel op slot moet en er niemand meer bij mag. Jammer, want van zulke muziek hoort iedereen mee te mogen genieten. Volgende keer toch maar een groter podium!

J

Bowerbirds

Na afloop van Bowerbirds begint het lastig te worden op de zaterdag. Er staat veel interessants op het programma, maar er is behoorlijk onhandig geprogrammeerd. Het eerste dilemma doet zich voor om een uur of vijf, als The Roots en tUnE-yArDs tegelijkertijd spelen. Uit nieuwsgierigheid kiezen we toch voor The Roots, op het hoofdpodium.

De band heeft op Lowlands menig Nederlands hart al weten te veroveren, maar mag zich voor de Denen nog flink bewijzen. Gelukkig doet de band dat met verve. Blazers, trommels en de halve hiphophistorie worden uit de kast getrokken om Roskilde te laten horen hoe hiphop ooit bedoeld is geweest.

Zelden heeft er zo'n energieke band op het podium van de Orange Stage gestaan. Rapper Tariq legt qua afstand een halve marathon af op het podium en gooit er zonder moeite nog wat verhiphopte klassiekers als Sweet Child o' Mine tegen aan.

Aan energie ook geen gebrek bij M83. Waar de band vorige week nog in de bescheiden Marquee stond, krijgt men het hier voor elkaar uit de Arena te groeien. Zoals we al bij meerdere bands zagen is ook bij M83 de grootste gesloten tent van het festival nog te klein, en wordt er buiten flink geduwd om nog een glimp mee te vangen van de electropop uit Frankrijk.

Gek is dat niet, want wat een energie komt er uit de Arena. Keihard stampen, springen en losgaan wat de klok slaat. Wie bang is dat twee radiohitjes te weinig is om een uur lang het halve festival te boeien, had geen groter ongelijk kunnen hebben. Elk nummer van de band slaat aan en het feest wordt alsmaar groter.

Na een klein uur is de show helaas alweer voorbij, waarschijnlijk omdat op dat moment Bruce Springsteen op punt van beginnen staat op het hoofdpodium. Niet eerder dit weekend zijn zoveel mensen op de been geweest voor een optreden op het festival. Van de ene naar de andere kant van het terrein via het hoofdpodium is onmogelijk, werkelijk overal staan mensen.

Wat Springsteen doet is dan ook onvoorstelbaar knap. Vol overgave stort de Amerikaan zich op een dik drie uur durende set, alsof het niets is. En wat voor een set. We struikelen van klassieker naar klassieker, en krijgen er ook nog eens gratis een samenwerking met The Roots tijdens The E Street Shuffle bij.

Tegen het einde van de set zijn de 60.000 individuen voor de Orange Stage veranderd in één grote extatische menigte. Springsteen en zijn band zetten een memorabel optreden neer wat de boeken in zal gaan als een van de beste dat Roskilde ooit gekend heeft. Het is lastig alle hoogtepunten te noemen, maar het meezingfestijn bij Born in the U.S.A, de toegift vol klassiekers en de ode aan oud E Street saxofonist Clarence Clemons zijn momenten die weinig festivalgangers ooit zullen vergeten.

Als na drie uur dan toch eindelijk de laatste klanken van Isley Brothers cover Twist and Shout worden ingezet, is het optreden echt voorbij. Na zoveel moois zitten we echter nog vol energie, die we er graag even uitdansen.

Orange Stage

Ook daar heeft de organisatie rekening mee gehouden, want in de Arena begint een half uur later Paul Kalkbrenner aan zijn show. De Duitser maakte zich de afgelopen jaren bij zowel technoliefhebber als 3fm-luisteraar onsterfelijk met zijn album Berlin Calling en bijbehorende hitsingle Sky 'n Sand en lijkt de headlineplek in de Arena deze avond dan ook volledig verdiend te hebben.

Groot is dan ook de teleurstelling als het optreden daadwerkelijk aanvangt. Het gros van de bezoekers staat er niet voor de muziek, maar simpelweg omdat er niets anders meer te doen is dan Kalkbrenner of slapen op dat tijdstip. Het lijdt tot vreemde taferelen. Een opgewonden groepje Deense partyboys besluit dat het leuk is een circle pit te vormen, wat bij techno ongeveer even normaal is als een wall of death bij Marco Borsato of crowdsurfen bij Adele. Rustig genieten van de deuntjes van Kalkbrenner is er niet bij, want voor je het weet word je omver geduwd.

Kalkbrenner interesseert het allemaal vrij weinig. Het lijkt erop dat hij ondertussen wel gewend is aan dit soort publiek. De afgelopen zomer stond hij als vreemde eend in de bijt op verschillende festivals, waaronder Pinkpop, waar het publiek vaak ook niet komt voor de betere techno. Kalkbrenner voert zijn show op en draait zijn hitjes, en laat op zijn eigen subtiele manier blijken dat hij heel goed weet met welk publiek hij te maken heeft en dat het hen niet uitmaakt wat er gedraaid wordt. Na anderhalf uur begint hij de set namelijk gewoon opnieuw. Een kwartier lang worden precies dezelfde nummers als aan het begin van de set gedraaid, en niemand lijkt het op te merken. Het publiek wil enkel feesten en Kalkbrenner is slechts aankleding. Jammer en onverdiend voor een van de pioniers van de hedendaagse techno.

Een licht wrange nasmaak van een verder ontzettend sterke festivaldag die velen zich nog lang zullen heugen.